Opodatkowanie ETF-ów (USA)

Cztery główne elementy

1. Dywidendy. Wypłaty z funduszu są raportowane według kategorii na formularzu 1099-DIV. Qualified dividends, do których zalicza się większość wypłat z szerokich amerykańskich akcyjnych ETF-ów, korzystają ze stawek dla długoterminowych zysków kapitałowych. Non-qualified (ordinary) dividends pochodzą m.in. z REIT-ów, odsetek z funduszy obligacyjnych, części źródeł zagranicznych oraz pozycji trzymanych zbyt krótko i są opodatkowane według Twojej krańcowej stawki podatkowej. Wypłaty z obligacyjnych ETF-ów są w swojej istocie odsetkami, czyli zwykłym dochodem, z dwoma ważnymi wyjątkami: dochód z obligacji skarbowych USA jest zwolniony z podatków stanowych i lokalnych, co ma znaczenie w stanach o wysokich podatkach, a fundusze obligacji komunalnych są zwolnione z podatku federalnego i czasem również z podatku stanowego, jeśli obligacje pochodzą z tego samego stanu.

2. Zyski ze sprzedaży. Sprzedajesz powyżej cost basis i powstaje zysk kapitałowy: long-term, jeśli pozycję trzymałeś ponad rok (preferencyjne stawki), albo short-term, jeśli krócej (zwykłe stawki). Straty kompensują zyski, następnie do określonego limitu również zwykły dochód w danym roku, a pozostałość można przenosić bezterminowo na kolejne lata. To realnie wartościowe aktywo podatkowe, do którego wrócimy niżej.

3. Dystrybucje zysków kapitałowych z funduszu. To słynna przewaga amerykańskich ETF-ów: ponieważ umorzenia odbywają się in kind, akcyjne ETF-y indeksowe rzadko realizują zyski wewnątrz funduszu, więc rzadko je wypłacają (rozdział 54 wyjaśnia mechanizm i miejsca, w których przestaje działać: obligacyjne ETF-y z umorzeniami gotówkowymi oraz niektóre produkty aktywne i surowcowe). Porównaj to z mutual funds, gdzie dystrybucje wywołane wyjściem innych inwestorów są czymś normalnym. To strukturalny powód, dla którego w USA ETF-y są właściwym narzędziem na rachunek opodatkowany.

4. Net Investment Income Tax oraz inne dodatkowe podatki nakładają się po przekroczeniu określonych progów dochodu. To kolejna pozycja z aktualizowanej tabeli liczb.

Dźwignie, które kontrolujesz

Wybór tax lotów. Każdy zakup tworzy osobny tax lot z własnym cost basis i datą. Brokerzy domyślnie stosują FIFO albo średni koszt; specific identification pozwala Ci wybrać, które jednostki sprzedać: te z najwyższym cost basis, by ograniczyć zysk, albo konkretne loty, by zarządzać granicą jednego roku. Ustaw tę metodę jako domyślną u brokera zanim cokolwiek sprzedasz; poprawianie tego po fakcie jest uciążliwe.

Tax-loss harvesting. Sprzedajesz pozycję notowaną poniżej cost basis, realizujesz stratę i od razu reinwestujesz w fundusz podobny, ale nie substantially identical, aby pozostać na rynku. Strata kompensuje bieżące lub przyszłe zyski, a ekspozycja rynkowa pozostaje. Dwie bariery ochronne:

• Wash-sale rule nie pozwala rozliczyć straty, jeśli kupisz substantially identical security w ciągu 30 dni przed sprzedażą lub po niej. Dotyczy to również IRA oraz automatycznej reinwestycji, o której zapomniałeś. Standardowa praktyka polega na zamianie między funduszami śledzącymi różne indeksy (np. fundusz na S&P 500 na fundusz całego rynku). IRS nie wyznaczył jasnej granicy, dlatego konserwatywne podejście unika zamiany między dwoma funduszami śledzącymi ten sam indeks.
• Harvesting obniża Twój cost basis, więc odracza podatek, a nie go usuwa. To cenne, bo odroczenie pracuje przez procent składany i późniejsza stawka może być niższa, ale nie są to darmowe pieniądze.

Asset location. Macierz z rozdziału 28 przełożona na logikę podatkową: aktywa generujące zwykły dochód (fundusze obligacyjne, REIT-y) pasują do rachunków z odroczonym podatkiem; szerokie akcyjne ETF-y są już podatkowo łagodne i dobrze znoszą rachunek opodatkowany; Roth najlepiej wykorzystuje się na aktywa o najwyższym potencjale wzrostu. Do tego dochodzi amerykański niuans z rozdziału 51: międzynarodowe fundusze akcyjne pasują do rachunków opodatkowanych, gdzie można wykorzystać foreign tax credit za potrącone dywidendy, zamiast do IRA, gdzie ten kredyt przepada.

Darowizna wzrostowych jednostek na cele charytatywne. Bezpośrednie przekazanie długo trzymanych jednostek ETF-u z niezrealizowanym zyskiem kwalifikowanej organizacji charytatywnej (lub donor-advised fund) może całkowicie wyeliminować podatek od zysku kapitałowego, a jednocześnie dać odliczenie według fair value, z zastrzeżeniem limitów. To najbardziej podatkowo efektywna droga darowizny dostępna większości inwestorów i naturalnie pasuje do portfela pełnego indeksowych jednostek z niskim cost basis.

Step-up przy śmierci. Zgodnie z obecnym prawem spadkobiercy otrzymują podwyższony cost basis do wartości z dnia śmierci, co dla celów podatkowych usuwa niezrealizowane zyski. Dlatego domyślną decyzją długoterminowego inwestora często powinno być nie sprzedawać: realizować straty, przekazywać wzrostowe loty na cele charytatywne, wydawać środki z innych źródeł i pozwolić największym zyskom przejść przez step-up.

Dwie struktury, które zaskakują inwestorów

• Produkty surowcowe i walutowe często podlegają innym reżimom podatkowym: fizycznie zabezpieczone trusty na metale są opodatkowane jako collectibles (z wyższym maksymalnym pułapem stawki długoterminowej, rozdział 23); partnerstwa oparte na futures wystawiają K-1 i stosują mark-to-market oraz mieszane stawki; część struktur walutowych i note ma własne zasady. Przed zakupem czegokolwiek, co nie jest prostym funduszem akcyjnym lub obligacyjnym, sprawdź sekcję podatkową prospektu (rozdział 25).
• Fundusze z zagranicznym domicylem są w praktyce wyłączone dla amerykańskich podatników przez zasady PFIC, których karne połączenie naliczanych odsetek i opodatkowania jak zwykłego dochodu czyni je ekonomicznie nieatrakcyjnymi. Kupuj fundusze z domicylem w USA (lustrzana zasada z rozdziału 50).

Przykład

Daniel na rachunku opodatkowanym ma ETF całego rynku (duży zysk) i ETF międzynarodowy (po słabym roku 12% poniżej cost basis).

• Harvesting: sprzedaje pozycję międzynarodową ze stratą i od razu kupuje inny międzynarodowy fundusz indeksowy (indeks rynków rozwiniętych zamiast indeksu all-world, który miał wcześniej). Ekspozycja rynkowa pozostaje nieprzerwana; zrealizowana strata kompensuje zysk, który Daniel osiągnął wcześniej w tym roku, a pozostała część przechodzi na kolejne lata.
• Kontrola wash-sale: jego IRA nie ma żadnego funduszu międzynarodowego, a reinwestowanie dywidend w tej pozycji wyłączył wcześniej. Dwie z trzech klasycznych pułapek zostały świadomie rozbrojone.
• Location: zauważa, że fundusz międzynarodowy prawidłowo znajduje się na rachunku opodatkowanym (foreign tax credit jest użyteczny), a przyszłe zakupy funduszu obligacyjnego kieruje do swojego 401(k).
• Zwycięzca, którego nie sprzedaje: pozycja całego rynku zostaje. Gdy w grudniu przekazuje darowiznę, oddaje najstarsze jednostki z najniższym cost basis zamiast gotówki, dzięki czemu zysk nigdy nie zostaje opodatkowany.

Nic z tego nie wymagało przewidywania rynku. Wszystko wymagało znajomości kolejności działań. Właśnie po to istnieje rozdział podatkowy.